اولین نگاهت آن قدر برایم شیرین بود
كه گویی روح فرهاد در من دمیده باشند…
من قهرمان افسانه عاشقانه ای شدم
كه پایانش را نمی دانستم
هرشب
در اوج تنهایی
به اندازه عظمت بیستون برایت گریستم…
و اكنون
وقت آن شده است كه شیرینی نگاهت را پس بدهم
و شربت تلخ آخرین خداحافظیت را بنوشم
روح فرهاد كم كم از وجود من می رود
و هر بار بخشی از وجود مرا نیز با خود می برد…
امشب حال عجیبی دارم
خوابم به چشمانم نمی آید
كه ناگهان
صدایی به گوشم زمزمه می كند:
"بخواب٬ امشب آخرین شب تنهاییست"
چشمانم را می بندم
صدا٬ صدای شیرین بود….

همان موقع که زمان صورت خود را رو به ابدیت باز می گرداند

همان موقع که زمین در اوج چرخش ، می ایستد؛

حتی لحظه ای کوتاه ، حتی ثانیه ای کوتاه تر

همان موقع که آسمان می رسد به سطح خاکی و مرده ی بشریت؛

آسمانی که در نهایت بلندی و غرور ستارگان را در اوج می گذارد

و خود به قعر می آید.

در همان تنها کویر خیس و ترک خورده ی ذهنم ... ؛

می آیی، می بینم ، می خندم از بودنت، دیدنت، می آیند روز های سپید...

روزهایی که سپید مانده اند در میان تاریکیها

روزهایی که با تمام وجود یخ بودن را تجربه می کردم

و لذت می بردم از سخت شدن ، سرد شدن ، دریغ از گرما،

آتش ، اما سوزاندند مرا و سپید ماندند در میان خاموشی ها ؛

روزهای سپید اما یخ زده

دانه دانه می چینم شکوفه های یخ زده ی سپید را

با خود می خوانم اشعار کهنه و یخی خاطراتم را

می نوازم نت هایی که روزی عاشقشان بودم

اما... فراموش کرده ام ، یخ زده اند

سازم در کمال بهت و ناباوری به یاد می آورد

و خود به تنهایی می نوازد و گوشزد می کند

ماندگاری زمستان را با لرزش سیمهایش

امروز آمده ام تا...

بگویم حرفهایی سخت را ...

حرفهایی که زبانم ، افکارم ، دلم ...

قادر به بیانشان نیست.

اینبار برای تو ...

 گل یخ برای تو ...

 ستاره ی سنگی من!

چقدر سخت می گذرد ...

 چقدر روزها را سخت کردیم!

من ...تو ... تو برای من

و من برای تو

احساس حماقت ؛ به خاطر ع.ش.ق ...

اشکهایی آسان اما سخت ؛ برای تو...

شرمندگی ؛ به خاطر تو

به خاطر دوست داشتن تو ...

چقدر سخت شده ؛ دوست داشتن تو

 و وانمود کردن بی اهمیت بودن تو...

چقدر سخت دوست می دارم تو را ...

و چقدر آسان می آزاری مرا

می آزارم تو را...

چقدر زمان برای تو ...

و چقدر زمان بی تو ...

من ... برای تو ... با تو ... صبح تا شب...

شب تا خاموشیمان...

می گذرانم بی تو...

اما باتو...!

چقدر سخت هستیم ...

چقدر سخت هستی برای من ...

خواستن من ...

 تو برای من و من ...

چقدر سخت برای تو ...

دیدنت ... بودنت ... ماندنت ...

عاجزانه التماس می کنم ... من ... گل یخ ...

التماس می کنم عاجزانه تو را !!!

چقدر آسان قبول می کنی مرا ...

 دوباره مرا ... چقدر آسان دوست می داری مرا ...

چقدر آسان سالهایی پر از تو گذشت و ...

وچقدر آسان ... بی اعتنا ... پر از اندوه ...

 با قلبی داغ ... از کنارم می گذری

تا آسان شود...

فراموش کردن من برای تو ...

تو برای ...؟؟؟

من اگر زنده بودم زندگی می کردم

من فقط به دو روزی زمان نیاز دارم

تا امروزش متولد شوم

و فردایش بمیرم

من تنها دوثانیه زمان می خواهم تا نفس بکشم

حیف ...

حیف که با اینکه تا به امروز حدود  ۲۲ سال از

 بزرگترین اشتباه عمرم میگذرد

هنوز هم زنده ام!

که اگر زنده بودم می مُردم ...؟!

خدایا ، خالقا... انسانی کوچک و ناتوانم

قادر به درک هستی و جاندارانش نیستم نمی فهمم بودنم را دلیل نفس هایم را ...

 خارج از ادراک من است زمان ... زمین ... چرخشش ... طلوع و غروبش ...

فروردین و اردیبهشت امسال هم پر از نگاه گذشت

هوا گرم شد درختها شکوفه زدند

و من فقط نگاه کردم ،

همه چیز از اول شروع شد عید اومد و رفت

و من با بی تفاوتی نگاه کردم ...

هنوزهم نگاه می کنم به ساعت اتاقم

که ۳ را نشان می دهد ، من نگاه می کنم به آسمان اتاقم که در حال تاریک شدن است  

من نگاه می کنم به خرداد که دراوج بی شرمی بازمی آید وبازتداعی می کند

برای من که هنوزهم زنده ام!

من نگاه می کنم به قیافه ام که ابله تر از هربار پوزخند می زند به من و باز نگاه می کنم و نمی بینم

نگاه می کنم و نمی فهمم که فردا در حال نزدیک شدن است ...؟!

امروز درحالیکه هنوز ردپای چشمانت روی صورت خیسم نقش غرور می کشند ، باز هم دلم تنگ است...

امروز درحالیکه فقط و فقط دَم تو بازدمی ست برای من ، باز هم دلم تنگ می شود...

امروز درحالیکه با ذوب اشکهایم ثابت می کنم خرداد را ، باز هم دلم تنگ می شود ...

امروز درحالیکه دیروز و امروز و فردا و پس فردایم با تو می گذرد ، بازهم دلم تنگ می شود ...

دلم تنگ می شود وقتی عقربه های ساعت آبی اتاقم هر شب دست به دست هم به 00:00 می رسند و دیگر هیچ

دلم تنگ می شود وقتی هنوز هم شادمهر می خواند : دوباره دلم واسه غربت چشمات تنگه ، دوباره این دل دیوونه ...

دلم تنگ می شود وقتی به یاد می آورم بودنت را و بی دست و پایی من برای فهمیدنت را

می خواهم برای اولین و آخرین بارهم که شده کابوس تبخیرم را به فراموشی بسپارم و برای هزارمین بار با تمام وجود بدانم قدر لحظه هایم را

می خواهم کنار بگذارم ترس را ، خواب را ، میله های اطرافم را ، یخ و سنگ و برف و آتش و آب و بخار را ...!

می خواهم امشب بعد از چندی باز پرده های اتاقم را کنار بزنم و تو را جست و جو کنم ...؟؟؟ 

 با این حال هنوز هم آسمان خاموش است!

                                  امشب باز من تنها بیدارم...!؟؟